Endonezya’dan Nepal’e, Kenya’dan Fas’a, işçilerin, emekçi gençlerin dünyanın dört bir yanında estirdikleri isyan rüzgârı Madagaskar’a da ulaşıp sarsıcı etkiler yarattı. Hint Okyanusunda bir ada ülkesi olan Madagaskar’da, emekçi gençler 25 Eylülde sokağa döküldüler. Birkaç gün içinde yayılarak kitleselleşen eylemler, sokağa akan tepkiyi şiddetle bastırmaya kalkan polis güçlerine ve iktidara karşı bir isyana dönüştü.

Genç yoksul kitleler arasında da öfke ve isyan duyguları mayalanıyor. Yeni örneklerini son birkaç ayda birbiri peşi sıra Nepal, Kenya, Filipinler, Endonezya, Madagaskar ve Fas’ta da gördüğümüz gibi, gerçekleşen isyanlarda ve Fransa’da yapılan genel sivil itaatsizlik eylemlerinde gençlik öne çıkıyor. Emekçi sınıfın gençliği mevcut sistemin kendilerine önceki kuşakların yaşadıklarından daha kötü bir gelecek vaat ettiğini görüyor. Ekonomik çöküşler gerçekleştiğinde sistemin çok daha katlanılmaz hale geleceği sır değil. Tarihsel kırılma anları geldiğinde, sonucu dünya işçi sınıfının örgütlü güçleri ve sınıf devrimcilerinin hazırlık düzeyi tayin edecektir.

Kapitalizmin tarihsel krizi sayısız gelişmeyle kendi karakterini açığa vuruyor. Son dönemde göze çarpan yapay zekâ atılımına rağmen kapitalist dünya ekonomisinin derin bunalımı bir türlü aşılamıyor. Yoksulluk, eşitsizlik, işsizlik, güvencesizleşme, geleceksizlik, sosyal hak kayıpları istikrarlı olarak artarken, hemen her düzeyde borçlar yeni tarihi zirve noktalarına ulaşıyor. Ticaret savaşları hızla yükselirken, finans-kapital en asalak, en istikrarsız, en riskli, en yıkıcı formlara bürünerek toplumsal hayatı tarumar ediyor. Tüm bunların yanı sıra bir emperyalist dünya savaşı birbiri ardına farklı coğrafyaları yakıp yıkarak sürüyor. Tabloyu tamamlayan bir diğer önemli unsur olarak da, dünya genelinde demokrasinin boğazlanışı, otoriter ve faşist eğilimlerin çeşitli görünümlerle yükselişi yaşanıyor.

10 Ekim 2015’te DİSK, KESK, TMMOB ve TTB “Savaşa Hayır, Barış Hemen Şimdi” şiarıyla Ankara’da bir miting çağrısı yapmıştı. Türkiye’nin dört bir yanından, onlarca şehirden işçiler, emekçiler, emekçi kadınlar, analar, çocuklar, 7’den 70’e on binlerce insan barışa hasretlerini, demokrasi taleplerini haykırmak için, şarkıları, türküleri, halayları, sloganları, pankartları, bayraklarıyla Ankara’da tren garı önünde toplanmışlardı. Yürüyüşün başlaması beklenirken dostlar birbiriyle hasret gideriyor, sohbetler ediliyor, barış ve kardeşlik halayları çekiliyordu. Umudun, kardeşliğin, gelecek güzel günlere özlemin yükseltildiği meydan, aydınlık olan her şeye düşman kapitalist egemenlerin maşası iki IŞİD canisi tarafından kana bulandı. İki canlı bomba art arda kendilerini patlatarak 104 barış güvercininin canını aldı. O gün o alanda olan olmayan, demokrasi, barış, eşitlik, sömürüsüz bir dünya mücadelesi veren herkes bombaların patladığı andan itibaren katliamı gerçekte kimlerin ve neden yaptığını biliyordu. 10 yıl boyunca hem adliye koridorlarında hem de mücadele alanlarında, Türkiye emek ve demokrasi güçlerinin, 10 Ekim Ankara katliamında ve diğer katliamlarda hayatını kaybedenlerin yakınlarının, yaralananların yaşadıkları, mahkeme süreçlerinde ortaya çıkan gerçekler de bunun kanıtlarını ortaya serdi.

Rejimin ekonomik saldırılarının yanı sıra siyasal baskılara ve muhalefete yönelik operasyonlara karşı sınıf içinde büyük bir tepki birikmiş durumdadır. 19 Mart sürecinde CHP ve İmamoğlu’na yapılan operasyonun ardından bu tepki çok net bir şekilde ortaya çıkmıştır. Faşist iktidarın saldırılarından sıdkı sıyrılmış milyonlarca emekçi Türkiye’nin dört bir tarafında meydanları doldurdular. 1 Mayıs’ta işçiler-emekçiler ve öğrenciler alanları doldurarak tepkilerini ve taleplerini yükselttiler. Taleplerin sadece ekonomik değil aynı zamanda siyasal talepler olması ayrıca anlamlıydı.

Yaz boyunca birbiri ardına patlak veren skandallar ve şaibelerin ardından (LGS’de öğrencilerin aylarca hazırlandıkları sınavın sorularının önceden paylaşıldığının ortaya çıkması, parası olana üniversite diplomasının sağlandığı üst makamlara kadar uzanan sahte diploma skandalı...) yeni eğitim dönemi yeni sorunlar eklenerek başladı. Eğitim sisteminin geldiği nokta, yoksul emekçi kesimlerin düşürüldüğü ve örgütlü bir mücadele vermeden de kurtulamayacağı durumu özetliyor. Hayat pahalılığı, giderek derinleşen ve yaygınlaşan yoksulluk, artan işsizlik, rejimin her alanda artan baskıları, geniş emekçi kitleleri nefes alamaz hale getiriyor. Eğitim sistemi de âdeta sistemin tüm pisliklerinin fışkırdığı lâğım kuyusuna dönmüş durumda!

Sınırsız büyüme gayreti, sermaye egemenliğine dayalı kapitalizmin kendini her şeyin üstünde konumlandırmasının tezahürüdür. Emeğin dizginsiz sömürüsü, savaşlarla insanlarıyla birlikte kentlerin yerle bir edilmesi, doğanın sınırsızca yağmalanması… Tüm bunlar adeta ölümsüzlük iksirini arayan efsane karakteri İskender gibi yol alan sermaye sahiplerinin, bu “ölümsüzlük” isteğinin yansımaları. Bu temelde her yaşamı sömürebilir, her ocağı söndürebilir, her ağacı kesebilir, her yeri kazıp delik deşik edebilir, ormanları ateşe verebilir, içtiğimiz suları, soluduğumuz havayı zehirleyebilirler… Doğayı, insanları, yaşamı tüketerek yoluna devam eden bu akıl almaz sistemin sahiplerinin kârını büyütme arzusunun en somut ve yıkıcı örneklerinden biri de köylülerin yaşam alanlarıyla birlikte ormanların, tarım alanlarının ve zeytinliklerin yok edilmesidir.

Dünün İttihatçıları bugünün faşist blokunun çeşitli kademelerinde ve sözde onlara muhalif olan başta CHP olmak üzere burjuva partilerde yaşıyor. Dünün kurucusu, bugünün muhalefeti olan CHP ise kendi belediyelerine yönelen onca saldırıya rağmen devletçi reflekslerinden bir türlü kurtulamıyor ve bu nedenle de toplumu faşist rejime karşı mücadeleye seferber edemiyor. Devletin despotik kodlarını hâlâ içinde barındıran CHP, “aman devlete zarar gelmesin, aman tadımız kaçmasın” düşüncesiyle, toplumun faşist rejime karşı öfkesini stabil mitinglerle sınırlamaya devam ediyor. Burjuva muhalefet kesimleri dün olduğu gibi bugün de “sivil akılla” düşünmek yerine “devlet aklı” ile düşünmeyi refleks edinmiş durumdadırlar. Bunlar “devlet tapınmacılığını” bir an olsun zihinlerinden ve ruhlarından silebilmiş değillerdir. Burjuva güçlerin hiçbiri işçi ve emekçi sınıfların mücadelesine rehberlik edemez. İşçi sınıfına ancak onun kapitalizme karşı uluslararası düzeyde yürüteceği devrimci mücadelesi rehberlik edebilir.

Dolaşım araçları gelir harcamalarına, yani bireysel tüketiciler ile perakendeci tüccarlar arasındaki işlemlere aracılık ettiği kadarıyla para şeklinde dolaşır. Bir ülkedeki paranın belirli bir bölümü sürekli olarak bu işleve ayrılır. Üretim yapan üretken tüketicilerden farklı olarak, bireysel tüketicilere satış yapan tüm tüccarlar perakendeci tüccar kategorisine girer. Gelir harcamalarına aracılık etmesi dışında, para, satın alma aracı ya da ödeme aracı olarak sermaye aktarımına aracılık ediyorsa sermayedir. Görülüyor ki, bu para-sermayeyi diğerinden ayıran şey ne satın alma aracı olarak işlevi ne de ödeme aracı olarak işlevidir. Aradaki fark, para-sermayenin satıcı için sermayeyi yerine koyması ve alıcı tarafından da sermaye olarak harcanmasıdır.

Üçüncü Dünya Savaşı birbiri ardına eklenen yeni cephelerle sürekli büyüyüp daha da kanlı hale gelirken, bu nedenle zorunlu göçe maruz kalanların sayısına her yıl yeni milyonlar eklenirken, tüm dünyada militarizm ve faşizm yükseliş halindeyken, emekçilerin tek bir kurtuluş yolu var: Bu kanlı düzeni yıkmak! Bunun için örgütlenen ve mücadeleye atılan milyonların önünde hiçbir güç duramaz.

Burjuva muhalefet iktidarın milliyetçi basınçlarına direnecek cesaret ve genetiğe sahip değildir. Sosyalist hareket zayıftır. Yine de vurgulamalıyız ki, iktidarın tüm çabalarına karşın Teknofest benzeri araçlarla yürüttüğü propagandalar iktidarın arzuladığı ölçüde sonuç vermemekte, geniş gençlik kesimlerini iktidara sıcak bakmaya sevk etmemektedir. En başta kocaman bir kitle oluşturan Kürt gençliğini bu hikâyeyle tavlamak mümkün değildir; zira geliştirilen askerî teknolojinin ilk hedefi onlardır. Kendisini Turancı olarak tanımlayanından Kemalist olarak tanımlayanına kadar geniş bir genç milliyetçi kitle de bu numaralarla iktidarın dümen suyuna girmeyeceğini hem son seçimlerde hem de bilhassa 19 Mart eylemleri sürecinde göstermiştir. İktisadi felâket devam ederken, genç işsizlik tarihsel rekorlar kırarken, üniversite diplomaları çöpe dönüşmüş ve gelecek hayalleri suya düşmüşken, kültürel/sosyal nefes alma kanalları dahi her yönden tıkanmaya çalışılırken rejimin gençliğin geniş kesimlerini sırf söylemle yanına çekmesi mümkün değildir.