Ekim Devrimi mesajları

ABD’li gazeteci John Reed, Ekim Devrimine dair gözlemlerini aktardığı “Dünyayı Sarsan On Gün” adlı kitabında, Rusya’daki işçi iktidarından serüven olarak söz edenlere şöyle diyordu; “Evet, bu bir serüvendir ve insanlığın bugüne kadar giriştiği serüvenlerin en büyüğüdür.” Üstünden geçen 108 yılın ardından Ekim Devrimi insanlığın kurtuluşu için mücadele edenlerin zihinlerinde ve yüreklerinde bir meşale gibi yanmaya devam ediyor. Bugün kapitalizmin yarattığı çok çeşitli sorunlar, krizlerle dolu bir dünyada yaşıyoruz. Savaşlar, açlık, yoksulluk, göç krizi, iklim krizi… Bu sorunlar karşısında kendisini yalnız ve çaresiz hisseden emekçiler bu düzenin böyle gelip böyle gideceğine ikna ediliyor. Sınıfsız ve sömürüsüz bir dünya ideali gerçekleşmeyecek bir hayal gibi görülüyor. “Güzel ama mümkün değil” deniyor. Oysa Ekim Devrimi, işçiler iktidarı aldıklarında, üretenler yönetmeye başladığında nasıl köklü değişimler yaşanabileceğinin kanıtıdır.

Devrimden sonra ilk iş olarak işçi iktidarı sürmekte olan savaştan çekildi. Egemenlerin kanlı planlarını, gizli anlaşmalarını dünya halklarına açıkladı. Emperyalist güçler savaşı bitirmek zorunda kaldılar. Devrim, kurulu düzenin taşlarını yerinden oynattı. Halklar hapishanesi Çarlık Rusya’sında tüm ezilen halklara kendi kaderini tayin hakkı tanındı. O zamanın en geri ülkelerinden birinde iktidarı ele alan Bolşevikler çalışma koşullarında, eğitimde, sağlıkta, demokratik hak ve özgürlükler konusunda en ilerici programı hayata geçirdiler. Yaşanan değişimler tüm Rusya’da ve hatta gözü ona kilitlenmiş olan dünya işçi sınıfında coşkuyla karşılandı. İşçi ve emekçiler tartışıyor, öğreniyor, dönüşüyor ve dönüştürüyordu. Devrimden sonra Pravda’ya yazan kadın işçiler “Ancak Ekim Devriminden sonra biz işçi kadınlar güneşi gördük” diyorlardı. Karanlığın içinden doğan bu güneş işçilerin elleri üzerinde yükseldi. Sovyetler sayesinde üretimde ve yönetimde tüm gücü elinde tutan işçiler, ayaklar baş olursa dünyada neler olacağını gösterdiler. İnsanlığın en ileri talepleri, en güzel duygularıyla canla başla devrimi korumak ve ilerletmek için çalıştılar. Elbette tüm bunlar bir gecede olmadı. Savaş, açlık ve yoksulluk canına tak eden işçi ve emekçiler ayağa kalktıklarında onları yönlendirecek, devrime götürecek öncüleri, Lenin ve Bolşevik Parti vardı. Yıllar boyunca sabır ve azimle sınıf içinde çalışan Bolşevikler devrime giden yolu ilmek ilmek ördüler.

Bugün dünya meydanları kapitalist sisteme karşı öfkeyle, değişim arzusuyla dolu sloganlarla yankılanıyor. İşçi ve emekçiler, gençler savaşa dur demek için kitlesel grevlerde, protestolarda buluşuyor. Rejimler yıkan, diktatörler deviren isyanlar yaşanıyor. Ancak işçi sınıfı örgütlü güçleriyle, önderliğiyle sahneye çıkamadığı için burjuvazi bir şekilde bu isyanları bastırmanın, sol görünümlü değişimlerle kitleyi aldatmanın bir yolunu buluyor. Bu hep böyle gidecek değildir. Bizler Marksist Tutum’dan öğrendiklerimiz sayesinde Bolşeviklerin yolundan yürümeye, işçi sınıfının örgütlülüğünü büyütmek için çalışmaya devam edeceğiz. Dünyayı kapitalizmin boyunduruğundan kurtaracak tek gerçek güç işçi sınıfıdır, örgütlü mücadelemizdir. Değişmez sanılan değişir, aşılmaz sanılan engeller aşılır. Ekim Devrimi bunun en güçlü kanıtıdır. Yeter ki inanalım, sabır ve azimle çalışalım.

1917 yılının soğuk bir Kasım gününde dünyanın kaderi değişti. Petrograd sokaklarında yankılanan ayak sesleri, yalnızca bir iktidarın devrildiğini değil, insanlığın yeni bir yola girdiğini de müjdeliyordu.  Her adım bir zinciri kırıyor, her slogan bir duvarı yıkıyordu. “Ekmek! Barış! Özgürlük!” diye haykıran işçi sınıfı yalnızca zincirlerini kırmıyordu; bir çağı da değiştiriyordu. Tarih sahnesine kendi adıyla ve kendi gücüyle çıkan emekçiler Ekim Devrimini yüzyıllardır ezilenlerin, sömürülenlerin, susturulanların haykırışı olarak tarihe nakşettiler. Şan olsun onlara!

Bu devrim elbette bir anda patlayan bir öfke değildi. Yılların birikimi, acısı, umudu, sabrıydı. Yani örgütlü bilinçle örülmüş bir yürüyüştü. Ve bu yürüyüşün en hayati taşıyıcısı, devrimci önderlikti. Lenin’in kararlılığı, Bolşeviklerin ideolojik berraklığı ve örgütsel disiplini olmasaydı, kitlelerin öfkesi tarihin karanlığında kaybolabilirdi. Çünkü Ekim Devrimi, yalnızca bir öfke değildi; aynı zamanda yön, strateji ve bilinçti. Ekim Devrimi bize şunu öğretti: Kitleler ayağa kalkabilir, ama onları zafere taşıyacak olan önderliktir. Önderlik, pusuladır. Önderlik fırtınalı denizlerde rotayı koruyan, dalgaların arasında yönü şaşırmayan kaptandır.

Bugün dünya yeniden bir eşikte. Savaşlar kıtaları kasıp kavuruyor, milyonlar göç yollarında umut arıyor, ekonomik krizler sofraları boş bırakıyor, eşitsizlik uçurumu büyüyor. Kapitalist sistemin çarkları, insanlığı yoksulluğa, güvencesizliğe ve çaresizliğe sürüklüyor. Teknoloji ilerliyor, ama adalet geriliyor. Zenginlik artıyor, ama yoksulluğu da arttırıyor. Bu düzen, insanlığın değil, sermayenin çıkarına işliyor. Kapitalizmin çürümüşlüğü her yerden pis kokular salıyor; savaşlar, göçler, yoksulluk, eşitsizlik… Ama tıpkı 1917’de olduğu gibi, bu karanlık içinde de bir kıvılcım yanabilir. O kıvılcımın devrime dönüşmesi için, tarih bilinciyle donanmış, enternasyonal bir önderliğe ihtiyaç var

Unutmayalım Ekim Devrimi, yalnızca geçmişin bir anısı değil, başarılı ve başarısız yanlarıyla geleceğin yol haritasıdır. Ekim Devrimi bir anı değil, bir çağrıdır. Bugünün karanlığına karşı, yarının aydınlığıdır. Her işçi, her genç, her devrimci bu haritaya bakmalı ve şunu hatırlamalı: “Devrim, hazır olanlara gelir. Ve önderlik devrimin kalbidir.”

Lenin ve yoldaşlarına: Kavganız devam ediyor! Yaşasın Ekim Devrimi!

Dünya üzerinde giyimden gıdaya, ilaçtan elektroniğe aklımıza gelebilecek birçok ürün taşıma işçilerinin emeğiyle taşınıyor. Anlayacağınız dünyanın bir ucunu diğer ucuna bağlıyoruz. Bir bakıma küreselleşen dünyamızda dünyayı bizler hareket ettiriyoruz. Lakin taşıma sektöründe çalışan milyonlarca işçi patronlara milyarları kazandırırken kendileri de diğer sektörlerde çalışan işçiler gibi yoksulluk içinde yaşamaya mahkûm ediliyorlar.

Öte yandan, yüz binlerce insanın hayatını kaybetmesine neden olan, milyonlarca insanın hayatını cehenneme çeviren emperyalist savaş yayılarak devam ediyor. En son İsrail’in Filistin’de gerçekleştirdiği soykırım bütün dünyada işçileri ve emekçileri sokaklara döktü. Dünyanın pek çok yerinde işçi ve emekçiler bu savaşlara karşı grevler ve eylemler yaptılar. Bu eylemler arasında en dikkat çekici olanlardan biri, liman işçilerinin İsrail’e silah ve savaş malzemesi taşıyan gemileri yüklemeyi ve boşaltmayı reddetmesiydi. Özellikle İtalyan liman işçilerinin başlattığı bu grev ve eylemler, taşıma işçilerinin ne kadar kilit bir güce sahip olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.

Geçmişte iki büyük dünya savaşı yaşandı. 1. ve 2. Dünya Savaşları milyonlarca emekçinin hayatını kaybetmesine sebep oldu. Şimdi ise 3. Dünya Savaşı yaşanıyor. Başta Ortadoğu olmak üzere dünyanın pek çok bölgesini savaşın alevleri sarmış durumda. Egemen sınıflar, tıpkı geçmişte olduğu gibi, kârlarını büyütmek ve nüfuz alanlarını genişletmek için bu savaşları körüklüyor. Ancak tarih bize bir gerçeği çok net biçimde gösterdi: Savaşları başlatanlar patronlardır; durduran ise işçi sınıfının mücadelesidir.

Birinci Dünya Savaşı, işçi sınıfının örgütlü mücadelesiyle durdurulmuştu. Ekim Devrimi, bunun en somut örneğidir. Rusya’da iktidarı ele geçiren işçiler, emperyalist savaşa son vererek tarihin yönünü değiştirmiştir. Bugün de benzer bir dönemeçteyiz. Kriz, yoksulluk, işçilerin birbirine düşman ettirilmesi gibi pek çok sorun yeniden karşımızda. Ama diğer yandan, dünyanın dört bir yanındaki işçiler bu savaşlara karşı yan yana geliyor, ortak mücadele ediyor. Bu gerçeklik bizlere işçi sınıfının dili, dini, milliyeti ne olursa olsun aynı bayrak altında birleşebileceğini bir kez daha gösteriyor.

Bugün biz taşıma işçileri de Ekim Devriminden ders alıyor, elimizdeki gücü fark ediyor ve örgütleniyoruz. Çünkü dünyayı bizler hareket ettiriyoruz ve istersek dünyanın çarklarını durdurmasını da biliriz. Ekim Devrimi, bu yolda bizlere hâlâ ışık tutuyor.

Yaşasın Ekim Devrimi!

Yaşasın işçi sınıfının enternasyonal mücadelesi!

Egemenlerin savaşları, her çağda, her coğrafyada farklı bahaneler bulunsa da gerçekte her zaman haksız savaşlardı ve emekçilerin kanıyla yazıldı. Bugün de dünyanın en önemli sorunlarından birisi hâlâ bu. Kapitalist egemenler çıkarları uğruna milyonlarca insanı ölüme, yoksulluğa ve uçuruma sürüklüyor. Gazze’de, Ukrayna’da, Afrika’da, Asya’da … Hangi cephe olursa olsun, toprağa düşen hep işçilerin, kadınların, çocukların kanı oluyor. Kapitalizmin çarkları, tıpkı dişlileri kanla yağlanmış bir makine gibi dönmeye devam ettiği sürece, haksız savaşlar da varlığını sürdürecektir. Çünkü bu düzenin temeli sömürüye, paylaşım kavgasına ve kâra dayanıyor. Dünya, bu ağır yükün altında nefes almakta zorlanıyor.

Ama her karanlığın içinde bir ışık yanar. Ve tarih, bu ışığın bazen beklenmedik bir anda doğduğunu gösterir. 1917’de, Rusya’da yoksul işçiler ve köylüler, yıllarca omuzlarında taşıdıkları zincirleri kırmak için silahlarını kendi efendilerine çevirdiler. O gün, kimsenin mümkün görmediği bir şey oldu: Ayaklar baş oldu! Devrimin kıvılcımını çakan, Dünya Emekçi Kadınlar Günüydü. Çünkü sömürü ve zulüm düzeninin değişmesine en çok ihtiyacı olanlar, emekçi kadınlardı. Onlar “artık yeter” diyerek ayağa kalktılar. Ve o adım, sadece o günü değil, tarihin yönünü değiştirdi.

Bugünden geriye bakınca, Ekim Devrimi geçmişte yaşanmış ve bitmiş bir olay gibi görünebilir. Özellikle kapitalizmin kendi suretinde yarattığı dünyaya bakıp umutsuzluk girdabına kapılanlar için… Ama devrim, emekçilerin gerçek kimliklerini hatırlayıp kaynaşmalarını, bir ve beraber olmalarını sağlayan bir güçtür. İşte Ekim Devrimi, bunun kanıtıdır.

Ekim bize bir gerçeği daha hatırlatıyor: Değişim kendiliğinden gelmez. Egemenlerin saltanatını devirecek örgütlü işçi sınıfına ve ona yol gösterecek bir önderliğe sahip olmalıdır. Bugünün işçileri, kadınları ve emekçileri, dünyayı yeniden nefes alabilir hâle getirebilir; tüm emekçiler için bir cennet yaratabilir. Ancak bunu Ekim’in yolundan yürüyerek başarabiliriz. Özgürlüğün ıslığını çalacak ve tüm dünyayı işçi sınıfına gerçek bir yuvaya dönüştürecek şafakları yeniden yaratmak için mücadelemizi büyütmeliyiz.

Gençlik çağı insanın kendini değiştirip dönüştürmeye başladığı, ilgi alanlarını keşfedip bunların üzerine geliştirebildiği en güzel zamanlardan biridir. İnsanın bu çağda edindiği alışkanlıklar ve sahip olduğu yaşam biçimi, ilerleyen hayatının şekillenmesinde önemli rol oynar. İnsanın daha meraklı, dinç ve atılgan olması gereken bu dönemde etrafımızdaki birçok gençte yılgınlık, umutsuzluk olduğunu görüyoruz. Ama tüm bu umutsuzluğun, yorgunluğun birçok nedeni var; geleceksizlik, yoksulluk, barınma sıkıntısı, eğitimin değersizleştirilmesi gibi kişiye özgü gözüken fakat bugün herkesin yaşadığı sorunlar gibi. Gençler bu sorunları sadece kendileri yaşıyormuş gibi hissettikleri için, bunlarla tek başlarına başa çıkmaya çalışıyorlar ama tüm bu çabaları bireysel bir kurtuluşun mümkün olmamasından dolayı sonuçsuz kalıyor. Örgütlü mücadelenin içinde bulunmayan gençlerin bu tür arayışlara girmesi öngörülemez bir durum değildir. Fakat bizler örgütlü mücadelenin içinde yer alan gençler olarak bugün yaşadığımız sorunların kaynağının kapitalizm olduğunu biliyoruz. Peki kapitalizm altında bu sorunlarla başa çıkmak için ne yapmalı?

Bugünlerde, tarihte eşi görülmemiş bir olay olan Ekim Devriminin 108. yıldönümündeyiz. Rus işçi sınıfı ve Bolşevik Partinin önderliğinde gerçekleştirilen bu devrim 1. Dünya Savaşını sona erdirip, sınıfsız, sömürüsüz bir dünyanın kapılarını aralamıştı. Ekim Devrimi öncesi Rusya’da artan yoksulluk, son zamanlarını yaşayan Çarlığın baskı ve zulmünü arttırması ve Rusya’nın içinde bulunduğu savaş durumu Rus halkının kurtuluş arayışlarını hızlandırmış oldu. Kitlelerin içinde var olan değişim arayışı Bolşeviklerin öncülüğüyle birleşince Ekim Devriminin ilk adımları atıldı. Ekim Devrimi ile birlikte çocuk işçiliğinin yasaklanması, kadın-erkek eşitliğinin sağlanması, seçme ve seçilme hakkına sahip olunması, kadınlara yüklenen görevlerin toplumsallaşması gibi birçok kazanım elde edilmişti. Rusya’daki devrimle beraber dünyanın her yerinden işçiler sömürüsüz bir dünya için mücadele etmeye ve sorunları üretenlerden hesap sormaya başlamıştı. Savaşın içinde olan işçiler silahlarını dışarıdaki sınıf kardeşleri yerine içerdeki sınıf düşmanlarına doğrultunca kendilerini tehdit altında gören kapitalistler tüm düşmanlıklarını bir kenara bırakarak savaşı bitirmek zorunda kaldılar. Böylece Ekim Devrimi dünya işçi sınıfına değişimin ancak örgütlü bir mücadele ile gerçekleştirilebileceğini göstermiş oldu.

Günümüzde de işçilerin mücadeleleri kapitalizmin onlara hiçbir şey sunmamasından dolayı gün geçtikçe yayılıp güçleniyor. 1900’lerin başında olduğu gibi şimdi de emekçi kitleler yaşadıkları koşulları, savaşları, egemenlerin zulmünü kabul etmeyip değiştirmeye çalışıyorlar. Nepal halkının sefalet koşullarını kabul etmeyip iktidarı devirmesi, Madagaskar’da yoksulluğa karşı halk ayaklandığında cumhurbaşkanının ve bakanların korkup ülkeyi terk etmesi ve ABD’deki Trump karşıtı eylemlerin tarihi katılımlarla gerçekleşmesi bunun örneklerinden sadece birkaçı. Öte yandan Filistin’e uygulanan soykırıma karşı İtalya’dan Belçika’ya, İngiltere’den Fransa’ya işçiler tepkilerini iş durdurarak, meydanları doldurarak gösteriyorlar. Fakat Ekim Devriminin de gösterdiği üzere değişim isteği bir şeylerin değişmesi için tek başına yeterli değildir. Kendiliğinden gelişen ve devrimci bir partinin önderlik etmediği protestolar karanlık yolda farsız ilerlemeye çalışan araba gibidir. Tıpkı Ekim Devriminde Bolşevik Partinin yaptığı gibi, değişim isteyen emekçiler için onlara öncülük edecek, yolu gösterecek bir parti gerekir. Bugün her ne kadar yaşanan sorunlar 108 yıl öncesinden farklı gibi gözükse de temeline indiğimiz zaman gördüğümüz kapitalizmden başka bir şey değildir. Bir asır önce olduğu gibi kapitalizm bugün de doğayı talan etmeye, savaşlar çıkarmaya, zorunlu göçe ve insanların ölümüne neden oluyor. Sorunların çözümüne baktığımız zaman çözüm de o günkünden farklı değildir. Ekim Devrimi, dünya işçi sınıfının verdiği mücadelede dün olduğu gibi bugün de yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor. Ekim Devriminden dersler çıkartıp burjuvaziye ve kapitalizme karşı mücadelemizi devrimci temellerde yürütmeliyiz. Ancak o zaman savaşları bitirebilir, sınıfsız, sınırsız, sömürüsüz bir dünyaya adım atabiliriz. Bizler devrimci gençler olarak, tüm emekçi gençleri, 108 yıl önce kapısı aralanan bu dünyanın kapılarını tamamen açmaya, o dünya için mücadele vermeye davet ediyoruz.