Şaşıyorum be kardeşim! Şaşıyorum sizin adalet duygunuza Ve bildiğim tüm küfürleri sıralıyorum Sizi bu hale koyanlara Beyaz bir kuş koysam Avcumun ortasına Ve gözlerinizin içine baka baka Bir bir tüylerini yolsam Üstüme çullanırsınız Demediğinizi bırakmazsınız bana Ne hainliğim kalır Ne vahşiliğim Hatta yaşarabilir gözleriniz Karşınızda bir yaşam Katlediliyor diye Bir beyaz Bir zarif Bir küçük kuş Öldürülüyor diye Haklısınız Yerden göğe kadar haklısınız Bir onur taşıyorsunuz Yüreğinizde... İnsanlığın Onuru (!) Neden ses vermiyor bu onur Ve neden yaşarmıyor gözleriniz? Tam karşınıza geçmiş de “ONLAR” Bakarak gözlerinizin ta içine Kuşları değil İnsanları katlediyorlar!
1981-83
link: Elif Çağlı, Şaşkınlık, 1981-83, http://marksist.net/node/8812