Haykırış!

Mevsimin adının önemi yoktu.
Hepsi bize karşıydı
Kışlar, soğuk darbeleriyle titretirdi bizleri 
          tutamaz olurdu parmaklarımız.
Soğukluğuydu bize patronları anımsatan.
Yazlardaysa rüzgâra ve adalete hasret kalırdık
Patronların sermayelerinin beslendiği suydu alın terimiz.
Anladım…
Mevsimlerin değişiyor olması engel değildi sömürülmemize
Hasret kalmıştık
Çocuğumuza
Eşimize
Sevdiklerimizle gülmeye
Barışa
Kardeşliğe
Özgürlüğe
Hasret kalmıştık
Yan yana çalışıp bakmaya fırsat bulamadığımız dostumuzun yüzüne.
Ve
Ölüyorduk birer birer
İş kazalarında, savaşlarda, iç çatışmalarda
Yarattıkları bu kargaşa ve tahribattı onların besin kaynağı
Ve böylece ekosistemin en aşağılık basamağını oluşturuyorlardı
Hey kardeşim
Yeni bir dünya var kuracağımız
Ama önce güç bulması için birleşmeli ellerimiz.
Önce kürek olur avuçlarımız
Emeğimizin, çocuklarımızın, kanımızın peşinden koşanların 
             gözünü toprak ile doyuran
Sonra birleşip balyoz olan  yumruklarımızla 
Vururuz insanı insana kırdırtan 
İnsanı ve doğayı sömüren
             sistemin yüzüne, gözüne
Ve kırmızının zihinlerde sadece sevgiyi canlandırdığı 
             yeni dünyamızı birleşen ellerimizle kurmaya...