Atsın Artık Şu Tepeniz!

    Tövbe haşa
    Biz kullarıyız onun
    O ne derse o
    Eğer duysa “O” dediğimi O’na
    Bir tek “O”dan 
    Kırk maraza çıkarıp 
    Kırkı birden dayanır bir gece vakti kapımıza
    “O” derse ki mesela
    Elliye yüz, yüzdür…
    Yoka “var” diyorsa “Var”
    Aza “çok” diyorsa “Çok” 
    Siz deseniz ki “O”na
    “Ey devletlu efendimiz! Açız
    Valla billa açız
    Ve hatta üçe beşe muhtacız”
    “O” da derse ki size
    “Oh oh maşallah iyi iyi
    Allah daha da versin”
    Sakın ha
    Aman deyim, tek laf etmeyin
    “O” ne derse o.
    Mesela siz “O”na
    “Ah efendimiz!
    Devletlu efendimiz.
    Her şey ateş pahası.
    Peynir yetmiş, et yüz
    Yok şükür etin yüzünü gördüğümüz
    Süt sekiz
    Yoğurt on
    Ne elde avuçta kaldı
    Ne sırtımızda yen
    Ne altımızda don
    Sıraya giriyoruz patates soğan için”
    O size derse ki;
    “Oh ne iyi ne iyi, varlıktandır. Allah daha çok
      versin”
    Tepeniz atabilir.
    Aman ha atmasın.
    Atsın be kardeşim!
    Atacaksa atsın artık şu tepeniz!
    Sabır sabır da, bir yere kadar.