Suçluyuz biz de ...

Metin Turan,
Bir işçi
Bir emekçi
Bir can…

Metin Turan,
Sabahın köründen
Gecenin karanlığına
Hep çalışan
Çok çalışan, çok yorulan
Yarı aç, yarı tok
Yaşamaya çalışan…

Hiç tanımadım, görmedim yüzünü
Ellerinin sıcaklığını hissetmedim
Binlerce, milyonlarca 
Adsız sansız, örgütsüz işçiden biri.
Öldüğüyle kalmamış,
Boynuna takılan iple
Karanlık ve bu ülkeyi ve de dünyayı kirletenlerin
emelleri kadar kirli olan sulardan çıkarılan
o masum bedeni
bağlanıyor bir geminin omurgasına
bir daha
bir daha
yeniden, yeniden
öldürüyorlar.

Cansız bedenleri asıyorlar,
Cesetlere saldırıyorlar.
Et yiyorlar, kan içiyorlar,
Doymuyorlar, kanmıyorlar,
Durmuyorlar, saldırıyorlar.
Ağızlarında salya,
dişlerinde insan eti
kan içiciler, et yiyiciler!
Hani allahınız vardı,
Hani vicdanınız nerede?
Hani etle tırnaktık,
Hani hepimiz birdik
Hani kardeştik hepimiz.
Yoksa bu mu kardeşliğiniz?
Tırnak kesilir, et kurtulur mu?

Ey para babaları!
Şahinler, can alıcı kuşlar!
Bir gün çok derinden
kesilirse tırnaklar,
kardeşliğinizin bedeli
kangrene teslim etmektir
bütün bedeni…

Boynunda bir ip,
Şişmiş bütün bir beden
Yuvalarından fırlamış
bomboş bakan gözler,
kararmış, morarmış dudaklar,
hayatının baharında…
Hiç tanımadım, hiç görmedim seni.
Ölmesen ismini de duymayacaktım.
Cenazen toprağa verilirken
yanında olamayacağım.
Ama yaşarken kardeşim
seni tanımayı
ve kavganı büyütürken
sana omuz vermeyi
çok isterdim.
Sen ellerinle hayatı yaratırken
Ete, kana ve paraya doymayanlar
Seni, beni onu, bizi, sizi, hepimizi
Önce yok edip,
Sonra takıp siyah gözlüklerini
İçlerinden göbek atarken
Romantik timsah gözyaşları da dökerler.
Kırılma ama onlar kadar
Suçluyuz biz de.



            Samandıra’dan Marksist Tutum okuru emekli bir esnaf