NATO

Dünya emperyalist savaşın çok daha kanlı aşamalarına doludizgin sürüklenirken tüm kapitalist güçler aynı politikayı izliyorlar: daha fazla silahlanma, daha yoğun faşizan baskılar, otoriter rejimlere yönelme ve derinleşen kriz karşısında kesinti politikalarıyla emekçilerin boğazlarının sıkılması. İşçilere, emekçilere, emeklilere, eğitime, sağlığa, altyapıya, tarıma “ayrılamayan” bütçeler, “güvenlik söz konusu olduğunda gerisi teferruattır” denerek silah tekellerine akıtılıyor. Fakat burjuva devletlerin sözünü ettikleri o güvenliğin emekçilerin güvenliği olmadığını, sarsıntı içindeki sermaye düzeninin güvenliği olduğunu biliyoruz. Kriz içindeki kapitalizm kendisini inkâr noktasına gelmiştir. Tarihsel sınırına dayanan bu sistem işçi sınıfı tarafından yıkılmayı beklemektedir. Bugün bu yazgının gerçekleşmesinin önünde, işçi sınıfının örgütlü bir güç olarak ayağa kalkması dışında hiçbir engel yoktur. Bu hem gereklilik hem de zorunluluktur.

Kendi sınıf çıkarları açısından Türkiye burjuvazisinin iki emperyalist bloktan hangisinin içinde olacağına dair tartışmalarda işçi sınıfı bir taraf olamaz. Bugün bedelini emekçilerin ödediği bir emperyalist paylaşım savaşı yürümektedir ve bu savaşın sorumluluğunu her iki emperyalist blok da taşımaktadır.

NATO kapitalist sistemin küresel bir örgütüdür. Kapitalizmin küresel diğer örgütleri gibi üyesi olan tüm kapitalist devletler için de dışsal değil içsel bir olgudur. Örneğin TC ordusu NATO’nun ikinci büyük ordusudur. Bu gerçeklik apaçık ortadayken içerdeki NATO’yu es geçip NATO’yu dışsal bir olguya indirgeyenler işçi sınıfını milliyetçilikle zehirlemeye çalışmaktadırlar. Oysa NATO’ya karşı mücadele etmek demek, en başta ordusuyla devletiyle kendi burjuvazisine karşı mücadele etmek demektir. İşçi sınıfı devrimcilerinin bu konuda öne çıkartmaları gereken slogan şudur: Dışarıda arama NATO zaten içeride!