Kapitalizmin tarihsel krizinin derinleşmesiyle birlikte biz işçilerin ödediği bedel günden güne artıyor. İşsizlik rakamları katlanarak artmaya devam ediyor. Yüksek enflasyon karşısında aldığımız ücretler açlık ve yoksulluk sınırının altında kalıyor. Asgari ücretin bir evin kirasını dahi karşılayamadığı bir dönemden geçiyoruz. Hal böyle olunca işçi ailelerinin ay sonunu getirebilmesi mucize gibi bir şeye dönüştü. Biz sendikalı çalışan metal işçileri olarak eskiden asgari ücretin üzerinde maaşlar aldığımız için kendimizi bir nebze şanslı hissederdik. Ama şu an sendikalı bir işyerinde ortalama işçi ücreti yoksulluk sınırının ancak yarısına denk düşüyor. Aldığımız ücretlerle geçinemiyoruz. Kazanılmış haklarımız tek tek elimizden alınıyor, grevlerimiz yasaklanıyor, çalışma koşullarımız ağırlaşıyor.

Krizin derinleşmesiyle birlikte metal işkolunda uzun bir zamandır patronlar, işçi çıkararak faturayı biz işçilere kesiyorlar. Etrafımızdaki hemen hemen her işyerinde işçilerin işten çıkarılmasına şahit oluyoruz. Kâr ettikleri açık olmasına rağmen zarar ettiklerini iddia eden patronlar işçi çıkarıyorlar, bununla da yetinmeyip fabrikalarını kapatıyorlar. Kapanan fabrikaları ya başka bir şehirde örgütsüz, sendikasız, ucuz işçi çalıştıracakları koşullarda açıyorlar ya da işgücünün daha ucuz olduğu ülkelere kaydırarak buradaki örgütlülükten kaçıyorlar.

Ülkede bu koşullar yaşanırken bir yandan da metal işkolunda on binlerce metal işçisinin ücretini belirleyecek olan MESS sözleşmesi süreci başladı. Metal patronları zarar ettiklerini, ülkede bu koşullar altında üretim yapmakta zorlandıklarını, fabrikalarını kapatacaklarını söyleyerek, bizleri işsizlikle tehdit ederek, düşük zam dayatmasına sessiz kalmamızı istiyorlar. Yüksek kârlar edip sermayelerini katladıklarında kârlarını bizimle paylaşmayan patronlar, kârlarından zarar ettiklerinde nedense bizimle zararlarını paylaşmak istiyorlar. MESS sözleşmesiyle patronlar krizin yükünü biz işçilerin sırtına yıkmak istiyorlar. Patronlar sınıfının amacı MESS sözleşmesiyle düşük ücretleri dayatmak, ardından gelecek olan diğer sözleşmelerde ve asgari ücretin belirlenmesinde de aynı dayatmalarda bulunmak. Bu koşullarda metal işçilerine ve işçi sınıfına mücadele etmek dışında bir seçenek kalmıyor.

Bizim örneğimizden de anlaşılıyor ki kapitalist düzende sendikalı olmak önemli bir kazanımdır ama işçi sınıfı için haklarının garantisi değildir, nihai çözüm değildir, sömürüden kurtulmak demek değildir. Bu düzen devam ettikçe biz işçiler sendikalı, sendikasız, göçmen, kadrolu, taşeron fark etmeksizin bedel ödemeye devam edeceğiz. Kapitalist düzenin krizleri ve savaşları son bulmayacak. Dünyada yaşanan emperyalist savaşın, krizin, işsizliğin, yoksulluğun sorumlusu patronlar sınıfı ve onların düzeni olan kapitalizmdir. Tüm bu sorunların gerçek anlamda son bulmasını istiyorsak nihai çözüm olarak kapitalist sömürü düzeninin yıkılması için mücadele etmek zorundayız. İşçilerin kapitalist sisteme karşı büyük bir zaferi anlamına gelen 1917 Ekim Devrimine ve oradan çıkarılan derslere bakmak zorundayız. Savaşların son bulması, emekçilerin yerinden yurdundan edilmemesi, yoksulluğa mahkûm edilmemesi için bu düzeni yıkıp, işçi sınıfının iktidarını kurmalıyız. Bundan 108 yıl önce Rusya’da işçi sınıfı mücadele ederek iktidarı ele alıp Ekim Devrimini gerçekleştirdiğinde egemenler Birinci Dünya Savaşını bitirmek zorunda kaldılar. Rusya işçi sınıfı savaşı durdurarak kendisiyle birlikte dünyadaki tüm işçilerin kaderini değiştirdi. Devam eden Üçüncü Dünya Savaşının son bulması için, kapitalist sistemin yarattığı tüm krizlerin son bulması için, biz örgütlü metal işçileri olarak Ekim Devrimi ile yolumuzu açan işçi sınıfının yolundan yürümeye devam ediyoruz. Yaşasın Ekim Devrimi!