Yaşamın 
  Bir ucunda sen,
  Diğer ucunda hayallerin.
  Bazen,
  Ya Allah deyip koşsan,
  Bir solukta varacağını sanırsın,
  Bazen de, 
  Bir adım dahi yaklaşamadığını düşünür hayal kırıklığına uğrarsın.
  
  Aslına bakarsan;
  Ne git git bitmez kadar uzaktır hayallerin
  Ne de
  Bir solukta varacak kadar yakın.
  
  Bak işte
  Sırtlanıp çıkmışsın ya!
  Ne güzel!
  Ne umutlu şey. 
  Belli ki varmak niyetindesin ahdettiğin yere; 
  Hayallerine...
  
  
  Dün bugüne 
  Bugün yarına 
  Gün güne eklenecek 
  Yıl yıla...
  Saçlarından alnına akacak zamanın çizgileri,
  Oradan avuçlarına...
  Bilmem kaç zaman eskiyecek arka arkaya.
  Kaç kere sınayacak hayat seni, kim bilir.
  Kaçını yokluk,
  Kaçını açlıkla...
  Kaçını umutsuzlukla sınayacak.
  
  
  Ne dağlar aşarsın aşılmaz sanılan,
  Ne ırmaklar geçersin bugün. 
  Fakat öyle bir an gelir
  “Aman canım sen de!” dediğin bir derede boğulursun.
  Belli mi olur?
  Tükenir ki dizindeki derman
  Gözündeki fer,
  Ne varmak mümkün gibi görünür artık 
  Hayallerinle el ele tutuşacağın o ana
  Ne de dönmek,
  Çayından bir yudum alıp 
  Sigarandan koyu bir efkârı üflediğin az önceki zaman.
  
  Fakat sen yılma!
  Sen hayatın goncası
  Sen
  Elleri seher vakti aydınlıkları yaratmaya gebe olan
  Kalk sabahın en erkeninden.
  Güneş daha yüzünü göstermeden kalk.
  Bak çıkınına
  Yola düşmeden. 
  Ne var ne yok bak.
  Sabrını koymuş musun mesela sabrını,
  Öfkeni koymuş musun?
  Sınıf kinini,
  Bebelerin hesabını koymuş musun
  Açlığın
  Damarlarındaki kanı eme eme bitirdiği bebelerin...
  Emekçi kadınların...
  Güneşin altında yananların...
  Ölene dek çalışıp
  Ömrü boyunca yorulanların...
  Aç susuz kalmış milyonların hesabını koymuş musun? 
  
  Ya umudu?
  Umudu koymuş musun çıkınına?
  Aman ha sakın unutma 
  Her adımın sonunda
  Her günün akşamında yokla çıkınını.
  Eksilmişse doldur yeniden.
  İnsanlık hali,
  Eksilir mi eksilir.
  
  Umut olmadan olmaz.
  Onu yüreğinin en sıcak yerine koy, soğutma
  Umutsuz yola çıkılmaz!
  Umudu her gün yeniden besleyip büyütmeyi unutma.