Ömürlerinde bir kere bile
 Rahat yüzü görmeyenler,
 Her sabahın köründe olduğu gibi yine
 Biriktiler
 Fabrikanın siyah demir kapısının önüne
 
 Dindirsin diye yüreklerinin acısını
 Yaktılar
 Ucuz sarma sigaralarını.
 
 Dumanları,
 Sararmış bıyıklarının arasından
 Zehrini içeri
 Acısını dudaklarına bırakarak çıktılar.
 Sabahın ilk ışıkları
 Gecenin karnını yırtarken
 Karanlıklar yerini
 Göğün ışıklı kızıllığına bıraktılar.
 Aydınlandı envai çeşidi fukaralığın,
 Evlerin damları aydınlandı
 Çamurlu sokaklar,
 Bacaları ve siyah demir kapısı fabrikanın
 
 
 Yıllar var ki yoklukla geçer.
 Yıllar var ki yoksulluk ve kahır…
 Fabrikanın çarklarında öğütülür işçilerin ömürleri ağır ağır,..
 Ve havada
 Eli ayağı kesen
 Masmavi, bıçak gibi bir ayaz...
 Ne oturmak mümkün olur
 Kaldırım taşlarına biraz,
 Ne yaslanmak
 Yüksek taş duvarlarına fabrikanın.
 Kömür karası yağar 
 Bacalarından sokaklara.
 Ve damlarına evlerin...
 Kondularına yoksulluk…
 Onlar;
 Çıplak ayaklarını çocuklarının
 Buza kesen avuçlarını,
 Kapısız penceresizliğini kondularının,
 Ekmeksizliğin, aşsızlığını sofralarının,
 Alın yazıları sanırlar.
 
 Bilseler,
 Ah, bir bilseler,
 Alınlarındaki o yazı
 Ellerinin karasındandır.
 Ve ellerinin ölesiye itaatkâr
 Ve ellerinin 
 Sanki hiç birleşemeyecekmiş gibi
 Ayrı gayrı kalmasındandır.
 
 Bilseler,
 Ah bir bilseler;
 Nasıl ki birleştirince 
 Söküp atarlar ellerinin karasını avuçlarından,
 Alınlarının yazısı da öyledir.
 Ve ne zaman
 Milyonlarca el birleşir ve ahdederse
 İşte o zaman 
 Kurtulurlar alınlarındaki o kara yazıdan.