Akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim, 
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim, 
midye gibi kapalı, rahat.
Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
Bir değil,
             beş değil,
                       yüz milyonlarlasın maalesef.
Koyun gibisin kardeşim, 
gocuklu celep kaldırınca sopasını 
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani, 
hani şu derya içre olup 
                       deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
Ve bu dünyada, bu zulüm
                       senin sayende. 
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
                       kabahat senin,
                               — demeğe de dilim varmıyor ama —
                       kabahatın çoğu senin, canım kardeşim! 

1947