Yanıyordu 
Gözler, saçlar, eller
Tutuşmuştu alacakaranlığın seherinde
Bütün bedeniyle bir proleter
Ateş
Ne dokuzunu
Ne on üçünü
Ne de on yedisini biliyordu
Kadın yaşlı çocuk demeden
Yakıyordu ağır ağır
Şimdi seyrededuruyorum
Kömür tanesi
Kafa, kol, ayak kemiklerini
Gözlerin nerde?
Bulamıyorum
Hayat denilen şeye bir kez olsun 
İnsanca bakamadan 
Eridin mi?
Yanmak için 
Yok olmak için 
Ateş de gerekmez ya
Yeter Afganistan’da yaşamak
Yeter Madımak’ta olmak 
Yeter 1929’u yaşamak
Ve yeter bir proleter olmak

Ne birini 
Ne beşini ne de ellisini bilmez ki
Eritir eritir eritir 
Bitirir bütün bedeni açlık
Ve yetmez ekmek 
Yetmez su
Yeter zehir 
Yeter kurşun 
Ve yeter nükleer

Kader derseniz 
Yazgı derseniz
Yazdıysa Siyaha kötüyü, Beyaza iyiyi
Yazdıysa birine Kürdü, birine Türkü
Yazdıysa birine Müslüman diğerine Hıristiyan 
Ve düşman ettiyse insanları birbirine 
İnanmıyorum be kardeşim,
İnanmıyorum
Senin kader dediğine